معمولا برای آن دسته از پارگی های منیسک که اصطلاحا ناپایدار بوده، و با وجود درمان های محافظتی و غیر جراحی، درد و علایم مکانیکی و فانکشنال ( گیر کردن و قفل شدن یا خالی کردن زانو ) همچنان ادامه دارند، پیشنهاد جراحی آرتروسکپی و ترمیم منیسک می شود.

البته اگر برای بیمار در زمینه ساییدگی پیشرفته زانو پارگی منیسک مطرح شده باشد، بیشتر درمان نهایی بیمار، یعنی جراحی تعویزض مفصل زانو پیشنهاد می گردد تا جراحی آرتروسکپی.

پارگی های پایدار منیسک که بدون آسیب دیدگی خاصی در ام آر گزارش می شود، اگر در یک ورزشکار جوان دیده شود معمولا از تمرین ها و فشار زیاد به اصطلاح

over use

بوده و مدتی تمرین ها قطع و یا از فشار آنها کاسته می شود در صورت ادامه دار بودن علایم پس از ۲ تا ۳ ماه ، کاندید ترمیم جراحی از راه آرتروسکپی می باشند.

علامت بالینی این گونه پارگی ها بیشتر درد در چرخش و پرش های ورزشی بوده علایم مکانیکی و فانکشنال ندارند، و با استراحت و پرهیز از فشار روی مفصل از علایم آن نیز کاسته می شود.

گاهی ورزشکار از همان ابتدا علائم فانکشنال مانند، قفل شدن یا خالی کردن ِ زانو و لنگش و ناتوانی در وزن گذاری یا پرش دارند; در چنین مواردی او قویا کاندید آرتروسکپی زانو خواهد بود.

در یک شخص میان سال با رادیوگرافی نرمال دیدن اینگونه پارگی های بدون ضربدیدگی یا ورزش شدید میتواند شروع خراب شدگی بافتهای زانو (دژنرسانس) یا همان آرتروز زانو باشد.

با آگاهی از روند بیماری به بیمار وآشنایی با راههای مقابله با آن میتوان سرعت پیشرویِ آن را کند کرد.