نوع بدون علت آن بیشتر در سنین ۳۰ تا ۴۰ سالگی دیده می شود.

وقوع آن در کودکی نیز گاهی دیده می شود و بیماری پرتس (Legg- Calvé- Perthes) نامیده می شود.

بنا به دلیل ناشناخته ای خونرسانی، همانند آنچه در سکته قلبی یا مغزی اتفاق می افتد، در سر استخوان ران نیز اتفاق می افتد.

همچنین این بیماری را در جوانان زیر ۳۰ سال که مکمل های ورزشی غیر استاندارد و قاچاق استفاده کرده اند دیده شده است; که ممکن است به علت اضافه کردن غیر مجاز استروئید به خاطر اثرِ نیروزایی آن باشد.

گاهی در مصرف بی رویه استرویید و گاه به ناچار و ناخواسته در موارد پیوند اعضا و سرکوب بیماری های خود ایمنی دیده می شود.

در دوران کرونا هم بدنبال درمان استروئیدی ِ دیسترس های تنفسی و عوارض انعقادی ناشی از خود بیماری، نکروز یا سیاه شدگی استخوان در مفصل هیپ و زانو دیده شده است.

با تشخیص در مراحل اولیه و در کودکان در سنین پایین ( زیر ۶ سال ) نتایج درمانی، با پوشیدن بریس اسکاتیش رایت خوب میباشد.

در کودکان بزرگتر و با درگیری بیشتر از ۵۰ درصد سر فمور انواع جراحی های استئوتومی پیشنهاد می گردد.

در بزرگسالان با تشخیص در مراحل نخست تلاش میشود تا با دادن عصا و وزن نگذاشتن و یا جراحی دکمپرشن سرفمور از فرو نشست آن جلوگیری شود.

گاهی بیماری دیر تشخیص داده میشود و سر فمور همانند توپ پینگ پنگی که پا بر روی آن گذاشته می شود فرو می رود، و در واقع نوعی شکستگی فشاری اتفاق می افتد که توجیه کننده درد فراوان بیمار می باشد. با بهبود شکستگی با وزن نگذاشتن، فاز حاد بیماری پایان می یابد و بیمار به فاز تحت حاد و مزمن بیماری می رود.

خوشبختانه با پیشرفت دانش بشر طی سه دهه گذشته و با گسترش MRI در بیشتر نواحی دنیا تشخیص زودرس آن برای ما امکان پذیر شده است.

در مراحل حاد و کلاپ سسر دادن مسکن و وزن نگذاشتن طی ۶ ماه شکستگی بهبود یافته و درد بیمار بتدریج کم میشود; به علت تغییر شکل سر فمور خصوصا در نواحی وزن گذاری آن و به علت ناهمخوانی سر و کاسه لگن femoroacetabular incongruity مفصل هیپ دچار سائیدگی زودرس شده و نیاز به تعویض مفصل یا کارگذاری پروتز خواهد بود.